HIDIR KİŞİSEL GELİŞİYOR
Ahmet Şerif İzgören
2006
Elma Yayınları
120 sayfa
Kişisel gelişim kitaplarını tiye alan bir
kitap.
*
Hıdır adlı adam bol bol kişisel gelişim
kitabı okuyor ama okudukları bir işine yaramıyor. Çünkü hem okudukları çok
Amerikanvari, hem de hepsini çorba yapıyor. Okuduklarını ezberleyip uygulamaya
çalışıyor, ama yapınca yapay duruyor, çuvallıyor.
*
Kişisel gelişim kitapları dalga geçmeye
çok müsait gerçekten.
Özellikle Amerika’dan devşirme olanlar.
Kültürel kodların farklılığı ile alakalı sanırım.
Ama bu kitaplarda bahsi geçen düşünce
yapısının değişmesi ve hayatın değişmesi ilişkisini saçma bulmuyorum. Bu kısım
aklıma yatıyor. İnanmak ve başarmak ikilisi doğru bir ikili gibi geliyor bana
da.
*
Kitapta kişisel gelişim kitaplarını yazan
insanların hayatlarının hiç de kitaplarında yazdıkları gibi olmadığından
bahsediliyor. İnsanlara pozitif düşünmelerini öğütleyenlerin kendilerinin hiç
de pozitif olmadığı örnekler veriliyor.
“Dış mihrakların oyunu” anlatılıyor. Bu
kısımları Azra Kohen’in Fi- Çi- Pi kitaplarına benzettim. Kültürümüzle,
değerlerimizle, tarihimizle “oynuyurlar” bilgisi verilmeye çalışılıyor esasen.
Bu bilgileri bir roman içerisine yedirerek daha etkili olma gayreti var. Bu
gayret bana sevimsiz geliyor. Dolayısıyla bu kitabı da sevimsiz buldum.
Yazar, pek çok kişisel gelişim kitabından
alıntı yapmış. Ancak kitabın sonunda itiraf ediyor ki alıntısını yaptığı bu
kitapların hiçbirini okumamış. Sadece alıntı yapacak kadar biraz karıştırmış.
Hoş mu şimdi bu?
Ahmet Şerif İzgören’i internette denk
geldiğim kadar tanıyorum. (Yani aslında pek tanımıyorum.) Bende iyi bir
elektrik bırakmadı. Bir iki kitabını da denk gelip okumuştum, yine sıcak bir elektrik
alamadım. Böyle durumlarda “Ama bütün videolarını izle, seversin.” ya da “Diğer
kitaplarını da oku, o zaman anlarsın.” denebilir. Belki kendisi bile kendisi
hakkındaki eleştirilere “Hiçbir kitabımı okumadan ön yargılı yaklaşıyorlar”
diyebilir. Ama görülüyor ki kendisi de tiye aldığı kişisel gelişim kitaplarını
hiç okumamış. Yani ön yargılı davranmış aslında.
Bahsettiği kişisel gelişim kitaplarını hiç
okumadığı halde bunların işe yaramaz olduğunu söyleyen yazar, kendisi de
kişisel gelişim kitapları yazıyor ve bu konularda seminerler veriyor.
Romanında kendisinin de adını anıp bir
parça alay etmiş gerçi.
*
Bu kitaplara işe yaramaz diyen yazar,
kitabın sonunda bazı kitaplar tavsiye ediyor. Bu tavsiyeyi de romandaki Hıdır’ın
kızının babasına tavsiyesi olarak sunuyor. Bunlar arasında Nihat Genç kitapları da var.
Gerçekten de ancak bir ergen tavsiye edebilir Nihat Genç’i. (Benim de okumuşluğum var onu:
*
Kimisine iyi geliyor bu tarz kitaplar.
Belki benim bu sevimsiz bulduğum kitap da başkalarına iyi geliyordur, saygı
duymaktan başka yapacak bir şey yok.
