GÖLGESİZLER
Hasan Ali Toptaş
1995
Everest Yayınları
6. Basım - Nisan 2017
256 sayfa
Arka kapakta kitap hakkında yazıyor ki:
"Gölgesizler, bir kayboluşlar anlatısı; aniden kaybolmaların, beklenmedik dönüşlerin, ölümlü büyülerin, devlet nezdine düşen gölgelerimizin aynası. Tekrarların tekrarını okumamızı sağlayan karakalem bir güvercin; bir garip cinayet ve doğum hikayesi."
*
Tam da bu yüzden sevmedim.
Ben bu "aniden"likleri, "beklenmedik"leri, "tekrarların tekrarını" sevmiyorum.
*
Siz okumadıysanız okuyun ama. Muhtemelen seversiniz, çünkü herkes sevmiş, seviyor.
Böyle herkesin sevdiği bir şeyi sevmediğimde kendime sinirleniyorum bir miktar. Anlamadığım bir güzellik var demek ki. Herkesin anladığı bu güzelliği anlamadığım için problemli görüyorum kendimi.
*
Şöyle bir hikaye benim okuduğum:
(spoiler içerir)
Köyün Cıngıl Nuri adlı berberi bir gün kayıplara karışıyor. "Ruhum daralıyor" diyor ve gidiyor. Gidiş o gidiş.
Muhtar, görevi gereği gerekli yerlere haber salıyor ama yine de Nuri'den haber alınamıyor.
Aradan çok uzun zaman geçiyor. O kadar ki sanki Nuri diye biri hiç olmamış gibi.
Sonra bir gün Nuri çıkageliyor.
Ardından köyün en güzel kızı Güvercin de kayboluyor.
Güvercin'i Cennet'in oğlunun kaçırdığını düşünüyorlar. Cennet'in oğlu inkar ediyor ama inandıramıyor. Sonra çocuk deliriyor. "Kar neden yağar kar?" diye sorup duran bir avareye dönüşüyor.
Muhtar, Güvercin için de elinden geleni yapıyor. Ama faydasız kalıyor.
Sonra Muhtar, Nuri aslında var mıydı, Güvercin alsında yok muydu, bu köy acaba var mı yok mu, belki ben de yokum... diye diye kendini asıyor.
Güvercin daha sonra bulunuyor. Hamile kalmış, ama kimden hamile kaldığını söylemiyor.
Tüm bu hikayeyi anlatan anlatıcı bir gün gazetede bir haber okuyor "Bir kızı ayı kaçırmış!"
Kitap burada bitiyor.
Yani Güvercin, ayıdan hamile.
Okuduğumuz da aslında hayalmiş.
*
Ben böyle anladım.
O yüzden de sevmedim.
Belki yıllar sonra, büyüyünce bir daha okursam severim, şu an göremediğim güzelliği görürüm.
*
 |
Filmi de var.
İzlemedim ama bir ara izleyeceğim. |
